webtickets
 Ενότητες
 Αφιερώματα

Carte Blanche στον Δημήτρη Εϊπίδη

Το να προγραμματίζεις για ένα φεστιβάλ είναι κάτι περισσότερο από το να «επιλέγεις μια σειρά από ταινίες». Μοιάζει την ίδια στιγμή με την επιμελή εργασία ενός μελετητή, με την ερευνητική μέθοδο ενός ντετέκτιβ και τη θαρραλέα ελπίδα ενός εξερευνητή. Για να κάνεις τη δουλειά σου σωστά, δεν αρκεί να προσθέτεις ταινίες σε μια λίστα· οφείλεις να ανακαλύπτεις και να αποκαλύπτεις, να αναγνωρίζεις τη λάμψη ενός κινηματογραφικού θησαυρού μέσα σε τόνους από «κάρβουνο». Κι όταν προγραμματίζεις ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, υπάρχει μια ακόμη σειρά από παράγοντες που παίζουν τον δικό τους ρόλο, με την αλήθεια και την πραγματικότητα να είναι πρώτες στη λίστα αυτή. Το ντοκιμαντέρ είναι η πιο καθαρή, η πιο ευθεία ματιά του σινεμά πάνω στον κόσμο, στην ανθρώπινη φύση, σε εμάς τους ίδιους – και γι’ αυτό κατά τη γνώμη μου και η πιο ενδιαφέρουσα. Νιώθω λοιπόν εξαιρετικά περήφανος για το ότι 19 χρόνια πριν, ξεκίνησα αυτό το φεστιβάλ που αναδείχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα του κόσμου και το οποίο ελπίζω να συνεχίσει με την ίδια θέρμη και δυναμική και τώρα, μετά από μένα.

Σ’ αυτό το νέο κεφάλαιο του Φεστιβάλ, στη 19η διοργάνωσή του, μου ζητήθηκε από τη νέα του διεύθυνση να κάνω μια επιλογή δέκα ταινιών που προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ τα τελευταία δέκα χρόνια και τις οποίες ξεχωρίζω. Οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν ένα δύσκολο έργο. Στον πλούτο των φιλμ που προβλήθηκαν στις προηγούμενες διοργανώσεις του Φεστιβάλ υπάρχουν δεκάδες ταινίες που θα άξιζαν μια θέση σ’ αυτή τη δεκάδα. Ταινίες οι όποιες έχουν γίνει κομμάτι και της δικής μου προσωπικής ιστορίας και που δεν ήθελα να αδικήσω. Προσπαθώντας λοιπόν να καταρτίσω αυτή τη λίστα, ακολούθησα την ίδια μέθοδο που ακολουθούσα πάντα: ψάχνοντας φιλμ που θα με εξέπλητταν –ακόμη κι σ’ αυτήν την περίπτωση που τα ήξερα ήδη–, που έχουν ακόμη κάτι ουσιαστικό να πουν και επιτρέπουν πολλά επίπεδα ανάγνωσης και σε δεύτερη ή πολλαπλή θέαση. Ντοκιμαντέρ με πρωτότυπη θεματική ή απρόβλεπτη προσέγγιση, ταινίες με σωστά δομημένη κινηματογραφική γλώσσα, με αμεσότητα και αντίκτυπο.

Όχι απαραίτητα ντοκιμαντέρ που θα αλλάξουν τον κόσμο –είναι άδικο να ζητάς κάτι τέτοιο από ένα φιλμ– μα που είμαι σίγουρος πως μπορούν να αλλάξουν κάποιους από τους θεατές τους: τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή, το περιβάλλον, τους άλλους, τον εαυτό μας. Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται λίγο, μα για μένα είναι αρκετό. Ναι, μια ταινία δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, αλλά είμαι σίγουρος ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά – μια ταινία ή έναν θεατή τη φορά. Και στην επιλογή που ακολουθεί, θα βρείτε δέκα τέτοιες ταινίες. Φιλμ που «έκαναν την διαφορά», αρχικά σε μένα, και, είμαι σίγουρος, σε πολλούς από τους θεατές που τις είδαν στην πρώτη τους προβολή ή που θα τις δουν τώρα, σε τούτο το μικρό αφιέρωμα στο δικό μου ταξίδι σ’ αυτό το φεστιβάλ.

Δημήτρης Εϊπίδης

1.  Αποκλεισμός / Σεργκέι Λοζνίτσα, Ρωσία
2.  Η μητέρα / Αντουάν Κατέν, Πάβελ Κοστομάροφ, Ελβετία-Γαλλία-Ρωσία
3.  Καναρίνι μου γλυκό / Ρόι Σερ, Ισραήλ-Γαλλία-Ελλάδα
4.  Κινμπάκου – Η τέχνη του δεσίματος / Γιόουνι Χόκανεν, Φινλανδία
5.  Μουσικοί παρτιζάνοι / Μίροσλαβ Ντεμπίνσκι, Πολωνία
6.  Ο απατεώνας / Μπαρτ Λέιτον, Μεγ. Βρετανία-Ισπανία-ΗΠΑ
7.  Ο ατμός της ζωής / Γιόονας Μπέργκχελ, Μίκα Χότακαϊνεν, Φινλανδία-Σουηδία
8.  Ο κόσμος σύμφωνα με τον Ίον Μπ. / Αλεξάντερ Νανάου, Ρουμανία
9.  Οι τελευταίες μέρες του Σίσμαρεφ / Γιαν Λάουτερ, Ολλανδία
10.  Πού είναι ο γιος μου; / Τσαϊμίν Αν, Νότια Κορέα
 Χορηγοί



tiff
tiff
tiff
tiff
tiff
tiff
tiff
tiff