|
|
| Ένα δευτερόλεπτο σιωπής, του Σωτήρη Δανέζη | | MOYΣΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Αποθήκη Α, ΛΙΜΑΝΙ) | Φωτογραφίες από τις αποστολές του αναγνωρισμένου δημοσιογράφου και ακτιβιστή της εικόνας, που για τις ανάγκες του ρεπορτάζ και της Εμπόλεμης Ζώνης έχει ταξιδέψει σε περισσότερες από 55 χώρες του κόσμου.
7–16 Mαρτίου 2008
Ένα δευτερόλεπτο σιωπής, του Σωτήρη Δανέζη
Λένε ότι η πιο ηχηρή κραυγή είναι η σιωπή, ότι με τη σιωπή μπορείς να πεις περισσότερα απ’ ό,τι με τα λόγια, ότι μόνο στη σιωπή παύεις να περιγράφεις κι αρ χίζεις να βιώνεις. Η έκθεση φωτογραφίας του Σωτήρη Δανέζη «Ένα δευτερόλεπτο σιωπής», στο Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης, μας προτρέπει –ακόμη κι όταν αισθανόμαστε αδύναμοι να σταματήσουμε έναν πόλεμο– να σταματήσουμε, τουλάχιστον, να σωπαίνουμε μπροστά στην ανθρώπινη θηριωδία και βαρβαρότητα.
Σε 25 φωτογραφικά καρέ (τη διάρκεια ενός δευτερολέπτου τηλεοπτικού σήματος PAL), αποτυπώνει στιγμιαία αποσπάσματα της ζωής σ’ έναν κόσμο εγκλωβισμένο στη δίνη του πολέμου, αποκλεισμένο από τα πρωτοσέλιδα της ειδησεογραφίας, καταδικασμένο από τη σιωπή της διεθνούς κοινότητας.
Με αφηγητή τη φωτογραφική μηχανή, βλέμμα και στόχαστρο ευθυγραμμισμένα στα θύματα και τους θύτες, ο Σωτήρης Δανέζης μάς μεταφέρει σε 12 χώρες: από την απομονωμένη Βόρεια Κορέα, τη Βιρμανία των στρατηγών και την πρώτη γραμμή της μάχης στο Αφγανιστάν, έως το μεταπολεμικό Κονγκό, τα οχυρά των μαοϊκών ανταρτών στο Νεπάλ και τις ζούγκλες της κοκαΐνης στην Κολομβία.
Ο φακός εστιάζει στον Ερνέστο Τσάβες Γκαρσία, έναν από τους 5.000 ανηλίκους «μπαντιγιέρος», στις φυλακές του Ελ Σαλβαδόρ. «Ζητάμε από την κοινωνία να μας βοηθήσει, να μας δώσει μια δουλειά. Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε το χειρότερο που σκέφτεται ο κόσμος», ψιθυρίζει και σχηματίζει με τα δάχτυλα το σήμα της συμμορίας του.
Σούρουπο στην πόλη Αλτάρ, τον τελευταίο μεγάλο σταθμό των λαθρομεταναστών που περνούν παράνομα από το Μεξικό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας σταυρός θυμίζει ότι για 903 ανθρώπους ο δρόμος για το αμερικανικό όνειρο δεν είχε επιστροφή.
Σ’ ένα παλιό βελγικό χρυσωρυχείο, στο ανατολικό Κονγκό, άνδρες, γυναίκες, ακόμη και μικρά παιδιά σκάβουν στις σκοτεινές και ετοιμόρροπες στοές, αναζητώντας ψήγματα χρυσού για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Η λάσπη βάφει με το χρώμα της τα πρόσωπα και τα χέρια τους.
Στη Νέα Υόρκη, μέλη της οργάνωσης «Βετεράνοι του Ιράκ ενάντια στον Πόλεμο» φορούν στρατιωτικές στολές παραλλαγής, περιπολούν στο Σέντραλ Πάρκ, «δέχονται πυρά» ελεύθερου σκοπευτή στην 5η Λεωφόρο και πραγματοποιούν συλλήψεις υπόπτων στην Τάιμς Σκουέρ, τρομάζοντας τους ανυποψίαστους Νεοϋορκέζους.
Την ίδια ώρα, στο Αφγανιστάν, μια διμοιρία Αμερικανών στρατιωτών πέφτει σε ενέδρα των Ταλιμπάν. Ακολουθεί μάχη από σπίτι σε σπίτι. Λίγη ώρα αργότερα όλα έχουν τελειώσει. Καθώς ο στρατιώτης του αφγανικού κυβερνητικού στρατού προσπαθεί να δει το πρόσωπο ενός νεκρού Ταλιμπάν, ο επιλοχίας Έρον Ντουίτ ανάβει τσιγάρο. Είχε πυ ρο βολήσει τον εχθρό του από απόσταση 300 μέτρων.
Κάθε εικόνα της έκθεσης του Σωτήρη Δανέζη είναι και μια μικρή ιστορία, μια ιστορία που μετατρέπει τη σιωπή, την άγνοια και την αδιαφορία μας σε συνώνυμο του εγκλήματος. |
|
|
|
|